Predigt zum Tag des offenen Hofes von Claus Dreier

De Leevde, de wi uns neet verdenen mudden, de Leevde, de uns meent, noch beför wi dat marken, de Leevde, de uns trösten deiht un uns Kraft gifft för dat, watt kummt, de Leevde van Gott, de Vader, de Söhn un de Heilig Geist, de sall mit jau weesen. Amen

Leev Gemeen,

mien Opa full mi in, as ik güstern an vendaag docht hebb.

Immer wenn 't Heitied was, dann muss mien Opa sük 'n Peerd mit Wagen utlehnen. Gaff wall all Teckers, man Opa harr kien un de Naber ok nich. Man wall 'n Peerrd un dortoe 'n Heiwagen.

För hum was dat vendaag seeker leep interessant wesst -

wat wür he staunen over de Maschinen - dorover, wovöl Deeren hier to disse Hoff hören. Seeker ok, wo minn Geld man för 'n Liter Melk, de leevert word, kricht.

Sien Landwirtschaftliche Betrieb wassen 4 Koehen, twee Schwien, Paar Hoener un ok wall mal 'n Schaap off twee - 'n Messbült achtert Huus un - ja - un völ Free -

Ruhe un dat Weeten dorum, wat ik maak is goeht - dat is mien', dat is, wat ik all immer wull un wat ik kann.

Toefree weesen dat is wichtig, hebb ik lehrt. Leben so, dat ik seggen kann: dank di Gott vör mien Arbeid.

Mien Opa was 'n leev Mann, de Humor harr un Kinner much - mehr bruukst nich up Welt!

He was 'n eenfache un glückelke Melkbuur.

Un ik, sien Enkel, bün nu Pastor, man ik hebb noch de Röök van uns Koehstall ind' Nös, in mien Hart un mien Seel - un dat deiht goeht - un off un toe, wenn dat Weer tustech is un kolt, dann denk ik mi in de Stall, sitt ik unnert Heibön, spöl in Gedanken mit de lüttje Katte, de sük hierher rett hett, nett as ik. Un de Kalv, de erst een Dag old is, schlickjet an min lüttje Kinnerhand.

Un nu bün ik Pastor -

un so en Pastor sull sien erste Predigt in 'n lüttje offgelegene Landgemeen hollen, man nüms kwam, bloot 'n arm Kuhbuur. De Pastor was in Twiefel, off he nu de Gottesdeenst so dörföhren sull as alltied. He froog de Kuhbuur man de se: "Ik kann nich seggen, wat recht is, ik bün ja bloot n' Kuhbuur. Man wenn ik in' Stall kwam, um mien Deeren to foeern un dor was bloot en Kuh, dann was ik doch verückt, wenn ik de nu nix gaff."

De Pastor bedankte sük bi hum un he hull sien Predigt, bold en Stünn lang. Na de Gottesdeenst fraagde he sien Toehörer, off he nu tofree was. Un de antwoorde: "Ik verstah nich völ van predigen - ik bün ja bloot 'n Kuhbuur. Man wenn ik kwam um all mien Deeren to foeern, un dann was dor bloot en Kuh, da harr ik doch wall mien Verstand verloren, wenn ik hör nun dat heele Foeer gaff!"

Sovöl over de Weisheit un de Verstand van Kuhbuuren - un van Pastoren -

Ik hoop, dat ik nich tovööl Foeer bi mi hebb un ji genuch Schmacht mitbrocht hebben - schmacht na Gott sien Woord.

De Profet Amos hett schreeben: "Kiek, dor kummt en Tied", so proot Gott, "dor stüür ik Schmacht in'd Land - Schmacht, nich na Brot un ok kien Döst na Water, man na Gott's Woord, dat toe hören!" (Amos 8,11)

Hebben wi Schmacht na Gott sien Woort, Döst na sien Leevde? Villicht hebben wi för sükse Fraagen van Vörmiddag ok kien Ader. Villicht will wi uns vendaag dormit ok nich befaaten - Schmacht off Döst hebben - vendaag will wi fiern, eten un drinken un satt worden -

man wi sullen nich vergeeten: Gott will uns kien Schmacht un Döst stüren un sük dann weer vörnnehm torügg trecken. Ne, Gott kummt bi uns um uns to foeern! Mit sien Woord, mit sien Leevde, mit sien Gnade.

Wenn wi dat nich toelaaten, dann is dat up Stee - man villicht laaten wi dat doch eenfach gebören vendaage - hier up de Open-Dören-Hof - un maaken ok uns Hart un uns Seel wiet open, dat Gott sien Leevde in uns rinkruupen kann, nett as de Warmte ut mien Opas Koehstall.

----

Off fehlt uns nix? Hebben wi allens, wat wir bruuken, um leben toe könen? Van buten lett dat seeker so - un dat geiht ok nich dorum, för annern sien Binnerstes na buten to kehren!

Dirk-Berend un Ines hebben hör Dören openmaakt - un ok hier geiht dat nich dorum, dat se nun ok alle Offrekensboeken up Tafel leggen un uns in jede Schuvlaa kieken laaten. Dor geiht uns nix van an!

Un dat geiht ja ok um uns un Gott. Un Gott könen wi driest seggen un wiesen, wat uns fehlt, wor wi na schmachten un dösten.

Nu is dat aber so, dat wi van buten kien Dörklinken hebben. Well gewahr worden will, wo dat in uns utsücht, de mudden wi sülvst van binnen de Dör opendoon, de na binnen föhrt.

Dor kannst ok mit Gewalt nich inkieken in en Menschke, wenn de sien Dör to lett!

"Kiek, dor kummt en Tied", so proot Gott, "dor stüür ik Schmacht in'd Land - Schmacht, nich na Brot un ok kien Döst na Water, man na Goot's Woort, dat toe hören!" Un dann sölen de Menschen hör Dör wall open maaken för mien Woord!

Wenn wi Schmacht hebben na dat, wat uns recht satt maaken kann, dann gahn uns Dören open, dann fang' wi an to vertellen, dann wiesen wi, wat wi föhlen. Dann hören wi ok up Gott sien Woord, off uns dat wall helpen kann - Noot lehrt beden un hören un prooten.

Un wenn wi Gott uns Dör open maaken, dann deiht uns dat goeht. Ja, dann marken wi villicht eerst, dat wi mehr bruuken as bloot uns Oldag, uns Arbeid, uns Geld, wat wi dormit verdeenen.- Dat is hier up'd Hoff ja nix anners. So richtig blied un gkückelk maakt di kien Trecker, un ok kien Koeh, de düchtig Melk gifft.

Un doch kannst di freien dorover, dat alls so goeht up Stee is.

Ik glööv, de moister Oogenblick an Dag was för mien Opa, wenn he sien Wark kloar har, Oma toe't Abendeeten reep un he noch ehm bit Wrieng (Heck) stunn, over sien Deerren weg keek in de Sünn, de langsam un gleinig rot unnergung. Un sien Piep dampte mit Bünting Schwart' Kruus - un ik földe, dat, dat hier is dat Paradies.

"Dor kummt en Tied", so proot Gott, "dor stüür ik Schmacht in'd Land" - un diesse Schmacht na Gott sien Woord is toegliek ok en Schmacht na dat Paradies, na 'n Stee, wor du blieven machst.

Dor kwem mol en Menschke toen König in sien Riek un se, dat he in disse Land dat Glück söken de. Un he fraagde, off hum de König dorbie neet ehm helpen kunn. Un de König meende, he sull sük man noch bietje bedohren, he harr för ‘n Oogenblick kien Tied. Un so leet he hum stahn, gaff hum aber noch en Leepel in de Hand mit zwee Drüppen Ölje dorin un se. Kiek di man all ehm um, hier gifft dat all ‘n heel bült moijs toe sehn. Aber paß up, dat nix ut dien Leepel löppt!

As de König naas weerkweem stunn de Keerl dor un stohrde up de Leepel. „Is nix overloopen" reep he de König toe. „Un", fraagde de, „hesst wat seen van mien moij Land?" „Ne" se de Mann, „ik hebb bloot up de Leepel keeken."

„Sowat ok", se de König „hesst du gaor kien Oge för de Moijkeiten in disse Land. Dat sall ok alles dien weesen. Kiek man driest, ik kom futt weer.

Un as he d’r weer was, wuss de Mann för Wunner bold nix meer toe seggen, sovöl Moijs haar he seen. - Bloot de Leepel - de was lech.

„Dat Glück, dat du söchst", se de König, „finnst du bloot, wenn dien Ogen dat moij Land sehn düren un du de Leepel dorbi neet vergettst."

Leev Gemeen,

beides hört tosammen, wenn wi glückelk worden will'n: dat is enmal dat, wat so moij is in uns Leben - so en Sünenunnergang - off so en Dag as vendaag, wenn wi fiern un blied sünd - dat sünd uns Familien un uns Dörp - ja, villicht sogar (im Moment) uns Fußballspölers -

un dat anner, de Ölje up de Leepel - dat is - ik will man seggen: aal, wat in uns drin is an Geföhlen, Leevde un Verdreet, Gloove un Twiefel; un dann ok aal dat, wat Gott för uns Leben is, dat wi weeten, wor wi herkomen un wor wi up toe gahn, well wi danken könen un well uns hört, wenn wi beden.

Beid's hört tosamen: well bloot in sük sülvst kickt un up Gott, de staart bloot up sien Leepel un sücht gor nich, wo moij dat Leben is - un annersum, well bloot in de Oogenblick leevt un dorna söcht, wat moijs toe beleven - de verlüst sien Lebensquelle, de hett irgendwenner kien Kracht mehr, de verlüst sük sülvst un ok jede Halt.

Dat Paradies finnst du nich, gifft dat nich, sünner Gloove un Gott.

Vendaag is so 'n heel moij Open-Dpören-Dag. Laat uns dorbi also nich vergeeten, ok uns Harten wiet open to maaken, dat Gott sien Leevde in uns rinkruupen kann, nett as de Warmte un de Free ut mien Opas Koehstall.

Un dann könen wi

- arbeiden, as wenn wi kien Geld bruuken,

- en anner Menschke leev hebben, as wenn uns noch noit seehr doon wuur -

- danzen, as wüür kien een toekieken

- singen, as wüür kineeen toehören

- leben, as wäär dat Paradies up uns Eer! - Hier, in Steenfelde.

Un ik hoop, dat dat nu nich tovööl Foeer (Futter) för jau was, un ji alltied Schmacht behollen na Gott sien Woort.

Amen