'Unnerwegens'

p l a t t d e u t s c h e   P r e d i g t 

a m   'O l l j o h r s a b e n d'   2 0 0 5   

v o n   P a s t o r   C l a u s   D r e i e r 

Leev Gemeen,

unnerwegens sünd wi, van en Johr in en anner. Van de olle in en neeije Johr.

Unnerwegens sünd wi all lang.

Wi kennen uns Padd. Wi kennen uns ut - kennen de Gesichten van de Menschen, de uns enteegen kommen un ok van de, de mit uns unnerwegens sünd. Wat dat Leben angeiht, sünd wi Profis - wi hebben uns Erfahrungen maakt. Kennen uns ut mit dat, wat dat Leben utmaakt,

Goehts off Schlechts - wi weeten, wo sük dat anföhlt: kolle Hand’ off de Sünn up brune Huut.

Wi weeten, wo uns dat geiht, wenn wi wat goeht henkriegen un de Lüü uns up Schullers kloppen - aber wi weten ok, wat för’n maal Geföhl dat is, wenn wi wat doon off seggt hebben, wat wi - wenn dat gung - leever weer torüggdreihen muchen.

Un nümms is hier, de nich weet, wat Leevde is, wat en Mensch, de mi leev hett un de ik leev hebb, för mien Leben bedüden deiht. Un enigen sünd dorbie to lehren, ohn hör Leevstes to leben. Mit Schmacht in Hart und Seel, eensom, un mit natte Ogen.

Wi leben - wi lachen un wi raren - un wi dragen mit uns, wat sük daalleggt hett in uns Seel - wat licht was un wat stuur.

Ja, wi kennen uns Padd - wi kennen uns ut. Un well wull uns doprum wall wat over dat Leben vertellen, well uns kloek maaken - weeten wi d’ nich all all, wat wi weeten mudden?

Off is dor in uns ‘n Lengen na mehr Glück, na Freeheit, na Trost un Hoopen?

Off is dor in uns ‘n Janken na en, de sien Warmte mit uns deelen deiht, Huut an Huut - en Janken na Leevde, de sük fallen laaten kann - sünner Noot un sünner Fraagen na dat, wat güstern weer?

Off sünd dor noch Fragen in uns - un söken wi noch dornau, Antworden to finnen?

Wat is Glück - för mi, för di?

Ja, wi kennen uns Padd - bit hierher1

Man wo sall dat wiedergahn? Wor geiht dat Leben nu hen mit uns? Wat hett Gott mit uns vör?

So hebben ok Mose un sien Volk, de Israeliten, fraagt, as se man nett ut Ägypten uttrucken wassen. Ägypten - hier wassen se to Hus wesst, Generationen harren hier leevt in Free mit de Ägypters; man dann harr sük dat verannert. Nett as Sklaven wurrn se toeldst behannelt un so kunn dat neet mehr wiedergahn. Gott, so lesen wi dat ind Bibel, stüürt Mose, um sien Volk ut Ägypten ruttoeföhren in en Land, wor se in Freeheit un Free leben kunnen.

Un nu sünd se unnerwegens - un as se dorhen komen, wor de Wüste anfangt und kört vör dat Schilfmeer, dor maaken se Rast -

So as wi vennabens - se nehmen sük Tied, sük to besinnen, Fragen to stellen, na Antworden to söken: „So trucken se ut van Sukkot un leeten sük daal in Etam an de Kant van de Wüste."

Up de Grenze tüschken Vendaag un Mörgen nehmen wi uns Tied, um uttorüsten, de Seel’ ind’ Sünn to hollen - Kracht in uns uptonehmen, denn dat bruuken wi - un een Woord mudden wi hören, dat uns helpen deiht, de Antworden toe finnen up uns Fragen:

„Wo sall dat wiedergahn? Wor geiht dat Leben nu hen mit uns? Wat hett Gott mit uns vör?"

As de Tied, toe rasten vörover weer, schrifft de Bibel over dat, wat nu för Mose un dat Volk gellt:

„Un de Heer gung hör vörut,

an’n Dag in en hooge Wulk, de bold van Grund in de Himmel raaken de, un de hör de rechte Weg wiesen de -

un in de Nacht was dor vörut Füür to sehn, dat hör de Weg lecht maaken de.

So kunnen se Dag un nacht wannern.

Noit gung de Wulk dagsover van dat Volk weg un ok nich de Füürflammen bi de Nacht." (2. Mose 13,20-22)

De Weg, de nu för uns liggt, kennen wi nich. Man uns Erfahrungen, de nehmen wi mit; allens, wat wi lehrt hebben, de Biller, de Geföhlen un ok uns Gloov - un dormit dat, wat annern mit Gott beleevt hebben: dat Gott vörut geiht!

Man wi sehn over Dag kien Wulk und nachts kien Füür. Dat is wall so. Aber wi kieken faak ok nich dornau. Wi kieken för uns Foeten, up uns Padd. Well hett ok Tied, na boven to sehn?

Tied, mal offtosehn van dat, wat wi immer för Ogen hebben: uns Arbeit, de Fernseher, uns Krankheiten, uns Noot, Geld, Karriere...

Villicht bünt enigen ok blind darför, Teeken to sehn. Tovööl Tranen, to unruhig, tovöl Hartenspien - to faak all söcht un nix funnen -

Man vendaag versöcht Gott weer, dien un mien Oogen un Harten up sük to trecken. „Kiek up mi, seggt he, lüster up mien Woorden. Ik bün bi di. Ik verlaat di nich, verlaat di dorup!"

Gott lockt uns achter sük an - un rin in dat neeije Johr.

„Un de Heer gung hör vörut,

an’n Dag in en hooge Wulk, de bold van Grund in de Himmel raaken de, un de hör de rechte Weg wiesen de -"

Dat Volk Israel mutt dör de Wüste un Gott seggt: „Mien Lebens-Teeken is de Wulk. En Wulk in de Wüste!"

Dat klingt frömd - Wulken, dat is doch Water, dorut kann dat Regen geben! Regen in de Wüste?

Ja, so is Gott för uns. Wi mudden nich verdösten - wi komen nich um vör Döst.

Gott lockt uns achter sük an - un rin in dat neeije Johr.

„Un in de Nacht was dor vörut Füür to sehn, dat hör de Weg lecht maaken de."

Füür, midden in düster Nacht - dat verstahn wi. Lücht - dat is ok Gott sien Lebens-Teeken. Christus sülvst hett dat van sük seggt: „Ik bün dat Lücht van de Welt, well mi nakummt, de mutt nich langer in Düstern sitten un verdwolen dört Leben gahn, de sall dat Lücht sehn, dat hum in d’ Leben föhrt."

Ja, un wenn wi uns so umkieken in uns moij Kark, dann is dat Lücht nich to oversehn. Man manchmal mutt man ok genau henkieken, so as de Weisen ut dat Mörgenland, dat man een Steern in düster Nacht to sehn kriggt. De Weisen hett dat Lücht na de Stall hen brocht. So as uns ok in de Heilige Nacht.

„Een Stern geiht up in düster Nacht,

Schient över ‘t wiede Feld;

De Meschen hebben dor lang up wacht,

wo blied is nu de Welt.

Dat Volk, dat eens in Düstern weer,

Dat sücht dat groode Lüch.

De swarte Nacht, de is nich mehr;

Hartsehr un Noot verflücht."

De Stall in Bethlehem un dorin de Krüpp mit dat Kind - dat is uns Teeken darför, dat Gott un wat in Reeken hett.

Un dat anner Teeken is för uns dat Krüüz.

Diesse beid’ Teeken, Krüpp un Krüüz sünd nich groot un stahn ok nich för de Macht in de Welt. Se stahn för en Lebensanfang midden in d’ Elend van de Welt un för en Dood mit groode Pien.

Un doch vertellt de Bibel mit disse Teeken dorvan, dat Gott uns nich alleen lett. He kummt un blifft de Menschen nah, de sük in de Stall bi de Krüpp infinden, Könige un Heerders - un he verlett hör ok nich, wenn se hör egen Krüüz dragen mudden.

Well sull ok wall meenen, dat Gott irgendeen Menschke nich nah weesen kunn, wor doch sien egen Söhn toerst ‘n Flüchtlingskind sünner Dack boven Kopp un an ‘t Enne een was, de se an ‘t Krüüz umbrocht hebben.

Krüpp un Krüüz - wenn dat Teeken dorvan sünd, dat Gott uns nah is, wellke Leed off welke Noot kunn uns dann van hum trennen? Kien Tied un kien Stee up uns Eer, de dorum sünner Gott weesen mutt!

Van dat Volk Israel vertellt de Bibel wieder: „So kunnen se Dag un nacht wannern.

Noit gung de Wulk weg dagsover van dat Volk weg un ok nich de Füürflammen bi de Nacht."

Up Gott kann man sük verlaaten! Domals un ok vendaag.

Leev Gemeen,

Gott lockt uns achter sük an - un rin in dat neeije Johr.

Gott lockt uns in dat Mörgen, dat wi Moed kriegen un wat Goeds van hum verwachten.

Van en jödischke Frau wur vertellt, dat se immer so ‘n lütje Dessertleepel bi sük harr.

Un se harr ok oppschrieben laaten, dat se mit de Leepel ok mal beerdigt worden wull.

Worum? Um dat se immer sä: „Bi Gott is dat so as bi ‘n richtig moij un lecker Festeeten: dat Beste kummt immer noch!"

Dorup will’n ok wi vertrau’n: „Dat Beste kummt immer noch!"

Ik wünsch uns en gesegnete Johr 2006. Amen