| . | |
| << zurück | |
|
W a t e r d a n z Predigt van't plattdütsche Abendkark an d’ Enn van ‘t Johr 2003 in Steenfelde De Leevde, de wi uns neijt verdeenen mudden, de Leevde, de uns meent, noch beför wi dat marken, de Leevde, de uns trösten deiht un uns Kraft gifft för dat, watt kummt, de Leevde van Gott, de Vader, de Söhn un de Heilig Geist, de sall mit jau weesen. Amen (Mt. 14,22-33)
Leev Gemeen, dat was ‘n besünner Abend, as Jesus an sien Frünn se: “Gaht ji man vörut, nehmt dat Boot un fahrt na de anner Kant hen - ik bruuk noch Tied för mi. Un as ok all dat Volk, dat hum toehört har, gahn was, gung he rupp up ‘n Barg um dor to beden. Un he was heel alleen dor.”
Manchmal bruukt man Tied för sük sülvst. Jesus will beden. Un wat is dat anners, as sük Tied nehmen för Gott un för sük sülvst?
Un wenn ik alleen bün, dann föhl ik faak so ‘n verlichten: nu bruuk ik nich mehr up annern to kieken, bruuk mi nich mehr tosammen rieten. Dann kann ik eenfach so wegprooten, bruk nich doran to denken, off dat wall goeht utdrückt is, wat ik seggen will. Hauptsaak ik weet, wat ik will, Hauptsaak Gott versteiht mi. Un ik glöv heel wiers, he versteiht alles!
Dann kann ik feel weesen un sacht - dann kann ik bruulen un lachen - Vör Gott kann ik allens rutlaaten, wat mi belasten deiht, löslaaten, wor ik mi mit offschleepen do. Un dat deiht goeht! Ik bün alleen - un doch bün ik nich alleen! Gott is dor för mi. He nimmt sük Tied.
Venndage is ok weer so ‘n Abend, um up ‘n Barg to gahn; off in’ Hammerk, off in ‘n lüttje Kamer. Een heel Johr dragen wi, schleepen wi mit uns rum. Hoppentlich is dor ok ‘n heel bült Freid bi; ok dorup lohnt sük dat, sük noch mal to besinnen - un to danken. Man ok dat anner, de Last - mal ‘n Oogenblick offtoleggen, Hum vör de Foeten. Dat deiht goeht! Jesus bruukt dat an disse Abend - dorum stürt he sien Frünn vörut.
---------- Ja, “un de sünd all ‘n good Enn unnerwegens mit hör Boot un all wiet weg van Land. Un de Störm lett de Bulgen mehr un mehr wassen - un de Minsken kriegen Nood.”
Twee heel verscheeden Biller bünt dat: Hier de Minschk, de Ruh un Free finnen deiht up de Barg - un dor de Annern, de vergahn in Nood.
Wor bün ik? Wat föhls Du? Ruh un Free - off Nood - un de Bulgen gahn tokehr? ----------- Dat Wunnerbare, wat de Bibel dann vertellt, is, dat sük disse Mann dor up de Barg nu up ‘d Weg maakt. De Barg andool, weg van Ruh un Free - midden rin in Störm un Nood.
Leev Gemee´n, dat is Wiehnachten! Gott verlett sien Himmel, sien Ruh, sien Free, sien Göttlichkeit, un kummt up uns Eer, midden rin in Nood un Dood.
Sien Frünn, de dor an Bord sünt, reeken dor aber gor nich mit. De geiht dat nett as uns. Off reeken wi dormit, dat Gott sük up Weg maakt, na uns hen, wenn wi in Noot sünt?
Jesus kummt over dat Water - he löppt darover! He danzt up dat Water, over Bulgen weg un kien Deepte kann hum nadaal rieten, kien Oogenblick so düster, dat he sük verloopen deiht.
“Waterdanz” - ditt Woord kruppt mi in d’ Kopp. “Waterdanz”. In ‘n engelske Lied seggt Jesus van sük: “I’ m the Lord of the Dance” - hier kannst du dat vör Oogen kriegen in disse Geschichte: Ja, he is de Heer, de over dat Water danzt. Nix kann hum dwingen. Midden in Störm un Nood blifft he de Heer -
Worum? Um dat he up de Barg wesst is. Um dat he sien Leben in Gott sien Hannen geven hett. Dorum danzt he up dat Water. Dorum word he licht, hett he nix to draagen, wat hum nadaal rieten deiht. Dorum hett he kien Nood, de hum twiefeln lett.
Sien Gloove - sien Vertrauen in Gott lett hum danzen - un bi disse Danz word he eens mit sien Vader in Himmel.
As hum sien Frünn so sehn - begriepen se nix. Nett as de Heerders up de Feld, as se de Engel gewohr worden. Hier kummt wat up hör to, wat se nich verstahn, wat se nich vör mögelk hollen, wat nich in hör Welt paaßt, nicht to dat paasen deiht, wat se kennen un lehrt hebben. Wat se sehn, kummt hör gespenstisch vör.
Jesus kennt sien Frünn goeht. Dorum proot he hör futt an un seggt: “Bedaart jau man, ik bün dat. Weest man nich bang!”
Man well nu verwacht, dat sien Frünn seggen: “Och so, du büst dat, dann komm man an Bord, dat wi gau wieder komen!” de weet noch nich, wo dat ‘n Minske verannern kann, wenn he gewohr word: dor is wat mögelk, wat ik mi all so lang wünscht hebb. Dor was all immer en Lengen in mi dornau, over dat Water danzen to können, so glöven un vertrauen to können, dat mi nix mehr nadaal trecken kann un ik mi burgen weet in Gott sien Hand.
Petrus nutzt disse Oogenblick: “Heer, büst du dat, dann roep mi, dat ik bi di komen sall, up dat Water!” Un He seggt: “Kumm!”
Leev Gemeen - uns geiht dat vanabends ok ‘n bietje so as Petrus. Wi hebben hört, wat dat bedüden deiht, up Gott to vertrauen. Wi heben dat vör Oogen - disse Waterdanz - Un: wi weeten, dat nu bold wat Neijs up uns daal kummt: en neije Johr. Wat will wi seggen: “Och so, du büst dat, Jesus, dann komm man an Bord, dat wi gau wieder komen!”? Off will’n wi as Petrus seggen: “Heer, büst du dat, dann roep uns, dat wi bi di komen sölen, up dat Water!” Un He seggt: “Kummt!”
Wat mach Petrus wall docht un föhlt hebben, as he over de Bordwand klautern de? Villicht het he de Oogen dicht maakt. Sien Foeten stahn up dat Water - mit een Hand hold he sük noch fast - an dat Schipp. Wenn hum dat mal en seggt har, hum de Fischer - dat he sien Boot mal löslaaten dee - sien Boot, wor he froeher van leevt hett!, dat he mal sien Wohrheit löslaaten dee: Water hett kien Balken! Dat he sük mal so heel un dall in Gott sien Hannen fallen laten de.
Petrus geiht over dat Water. Dat is wat för hum - he geiht as up Wulken - dat is de Himmel up Eer! He maakt sük kien Sörgen off Gedanken over Mörgen - denkt nich an sien Pien - glövt, dat dat, wat he verkehrt maakt het, vergeven is - föhlt dat Leevde in hum kruppt un he licht word. Warmte is um hum to -
“Gott sien Riek föhlt sük so an” - denkt he un sien Ogen glimmen - van binnen. -- Wi kennen de Geschichte ja - un wat komen mutt, dat kummt. Petrus is ‘n Mensch. Un in uns Menschen dor hebben Gloov un Twiefel mitnanner Bott. Man bevör wi dorvan prooten, dat Petrus unnergeiht in sien Nood, will wi dorvan prooten un hören, dat he sük laater immer wehr an disse Ogenblicken up See erinnert hett: “Waterdanz” - se he dann so vör sük hen - “Waterdanz” - un sien Ogen glimmden wehr - He wuß nu, wo sük dat anföhlt, so licht, so full Gloov to weesen un dorup to vertrauen, dat dor een is, de di helpt un holt.
Jesus deiht dat för hum. As he unnergeiht, as he de Blick nich offwennen kann van de Bulgen, de de Störm för sük her drifft. In sien Nood versöcht he, sük sülvst to hollen - un he geiht unner. “Nümms kann sük sülvst retten” so preekt Petrus laater (Apg. 2,21). “Roept na de Heer!”
Dor bi de Störm up See, dor deiht he dat: “Heer, help mi!”, röppt he. Un Jesus grippt hum mit sien Hand: “Du mit dien lüttje Gloov”, seggt he, “worum twiefelst du?”
Jo, worum? Worum is uns Waterdanz nich ohn’ Eenn? Um dat wi Menschen sünd!
Jesus un Petrus gahn an Bord - un de Störm flaut off. De word nu nich mehr bruukt, um wat to lehren, wat en helpen deiht, to leben.
Un de annern, de dat mitbeleevt hebben, de fallen vör hum up Knien un geven de Antwort up de Frage: Worum was sien Waterdanz ohn’ Enn’? “Du büst Gott sien Söhn!” seggen se.
Anners geiht nich: Well so glövt un vertraut, de is van Gott, mit de kummt Gott sien Riek up uns Eer!
De Evangelist Matthäus hett uns de Geschicht van de Waterdanz upschreeven. Un heel an ‘t Enn van sien Evangelium, dor schrifft he up, wat Jesus seggt hett, um uns Moet to maken, as He sülvst an Gott to glöven un hum to vertrauen: “Denkt doran, ik bün bi jau all Dage bit an ‘t Enn van de Welt!” (Mt. 28,20) As he dat seggt, steiht he weer up ‘n Barg.
För mi is dat ‘n Teeken, dat wi dann, wenn wi uns Tied nehmen, um to beden, up ‘n Barg, in’d Hammerk off in uns lütje Kamer, gewohr worden, dat Jesus uns meent: Ik bün bi di all de Dage, de nu komen, ok in ‘t neije Johr.
Un villicht fallt uns dat dann ok gor nich so stuur, löstolaaten, wat up uns lasten deiht. Un wi worden licht - maaken uns kien Sörgen off Gedanken over Mörgen - denken nich an uns Pien - glöven, dat dat, wat wi verkehrt maakt hebben, vergeven is - föhlen dat Leevde in uns kruppt un uns licht word. Warmte is um hum to -
“Gott sien Riek föhlt sük so an” - denk wi, un uns Ogen glimmen - van binnen. Un dann denken wi an disse Olljohrsabend - un heel sacht hören wi uns seggen: “Waterdanz”. Amen
Anner plattdütsche Andachten gifft hier tö hören:
|
|
